Innfædd í Ungverjalandi

Það er ekki hægt að segja að ég sé týpískt íslensk í útliti (ekkert frekar en margir Íslendingar virka ekki íslenskir í útliti). Eitt sinn hélt einhver að ég væri pólsk og það var fyrir löngu síðan, þegar það þótti ekkert ókúl að vera eitthvað tengdur við það sem pólskt (eða austur evrópskt) er. Ég er þó ekki með aflitað hár, eða í snjóþvegnum gallabuxum, ekki með glingur á fötunum og reyki ekki. Þetta eru hreinir fordómar og ég veit það. Ég sem er alltaf að segja að ég sé laus við fordóma hmmmm..... Ég hef samt aldrei lent í  neinu slæmu af hendi þeirra þjóða sem frá þessum svæðum koma. Í íbúðinni sem við eigum á Íslandi voru svakalegar framkvæmdir í kjallaranum í marga mánuði og ég bölvaði alltaf vinnumönnunum (sem voru pólskir eða þar um kring, því þetta var jú 2007) því það var svo svakaleg svitalykt af þeim. Það kom ekki í ljós fyrr en að vinnumennirnir voru farnir og svitalyktin var að drepa okkur að þetta var ekkert svitalykt. Þetta var risahvönn sem var að kæfa allt og alla með óþverra-svita-kattahlandsfýlu. Svo kannski ilmuðu vinnumennirnir eins og blóm án þess að ég vissi nokkurn tímann af því. Þeir reyndar reyktu allir sem einn svo það er ólíklegt að þeir hafi ilmað vel.

Ég er búin að rölta aðeins um nánasta umhverfi. Allir sem einn tala við mig ungversku. Í öllum búðum, í lyftunni, úti á götu, (ég missti hatt Afkvæmisins úr höndunum og einhver maður kom hlaupandi á eftir mér og þuldi upp eitthvað á ungversku). Í gær var ég á gangi og það komu tvær konur blaðskellandi. Önnur þeirra stóð til hliðar svo ég sá hana ekki vel og hin stóð fyrir framan mig og þuldi mikla romsu upp. Svo brosti hún og beið eftir svari...sem kom auðvitað ekki því ég brosti bara og sagðist ekki skilja neitt. Hún horfði á hina og gerði svona „skera á háls“ merki og ég hélt að nú fengi ég það óþvegið. Ég tók þá eftir myndbandsupptökuvélinni sem hin hélt á. Hún ætlaði ekki að skera mig á háls heldur var hún að biðla til hinnar um að stoppa upptökuna. Konan sagði eitthvað meira, hló svo og labbaði í burtu með myndbandsupptökukonuna í eftirdragi. Ég missti þarna líklega af mínum 15 mínútum í ungverskri frægð.

Búðarferðir eru svolítið ævintýri í landi sem maður þekkir ekkert. Ég fór í litla kjörbúð í gær og reyndi að giska á innihald þess sem ég setti í körfuna. Þetta er mun erfiðara en t.d. í Kenya þar sem allt er á ensku og Swahili sem ég skil þó krafl í. Ég get alveg viðurkennt að það að vera grænmetisæta í landi pylsanna og kjötfarsins er áskorun. Sem betur fer eru áskoranir skemmtilegar. Það eina sem ég veit hvað þýðir á ungversku er sykur og kjöt. Sumir læra strax hvernig maður pantar bjór í því landi sem þeir eru ferðamenn í, ég læri hvernig maður á að forðast sykur og kjöt. Áherslurnar eru greinilega mismunandi he he. Ég raðaði í körfuna nauðsynjum eins og mjólk, avocado, gulrótum, vatni, rúsínur úr lífrænni ræktun o.fl. Heilsuhillan samanstóð reyndar bara af 3 vörum; rúsínum, glúteinlausu pasta og tyggjói. Þetta var pínulítil búð og öryggisvörðurinn elti mig nánast á röndum sem mér fannst hrikalega óþægilegt því ég er ekki týpan til að stela úr búð...og ykkur myndi ekki gruna það heldur, lítil, ljóshærð, með sítt hár og brún, saklaus augu. Mér finnst allir karlmenn í Búdapest geta verið skúrkar úr James Bond mynd og hefði haldið að þeir væru grunsamlegri en ég (ég veit að þetta eru fordómar). Það var nóg af James Bond-skúrkalegum karlmönnum í búðinni en öryggisvörðurinn var ekkert að pæla í þeim. Ég tók reyndar eftir því miðja vegu að hann var svona upptekin af því að skemmta litla dýrinu og ég hefði líklega getað hreinsað allt úr búðinni.

Á kassanum tók við vörunum kona sem var allt sem ég hefði búist við af eldri, ungverskri konu, með snúð í hárinu, brún í framan af sólinni, með krummafætur í kringum ljós-brúngræn augun sem voru með dökkri umgjörð (Ungverjar hafa afar fallegan augnlit margir hverjir), svolítið brúnar tennur vegna reykinga en brosandi. Nema ég hefði ekki búist við að sjá hana drekka kaffi svona á meðan hún var að afgreiða. Hún talaði ungversku við mig allan tímann (líklega um daginn og veginn). Ég brosti bara. Þegar kom að því að setja vörurnar í poka vandaðist málið því það voru engir pokar. Það var löng röð fyrir aftan mig og ég klóraði mér í hausnum. Vörurnar voru á víð og dreif um færibandið og allir að bíða. Ég vissi sem sagt ekki að ég þyrfti að setja vörurnar ofan í körfuna aftur, fara með körfuna á innpökkunarborð og setja vörurnar þar í eigin poka. Ég flýtti mér sem mest ég mátti og sneri bara kerrunni við á meðan svo röðin gæti skemmt sér við að horfa á Afkvæmið. Sem röðin gerði...öll sem ein, með öryggisverðinum í fararbroddi. Það vantaði bara tónlist undir og að allir væru samtaka í dansi.