Pródúserarnir vitlausu

Það er alveg hreint magnað hvað tíminn líður hratt. Fyrir ári síðan vorum við alveg að kúka í buxurnar úr stressi. Við fengum nefnilega þá fáránlegu hugdettu að flytja inn skemmtikraft. Við höfðum haft orð á því eftir síðasta skipti sem við sáum hana í London (sáum hana alls þrisvar sinnum) að það væri glatað að geta ekki séð hana á Íslandi eftir að við værum flutt. Jóhannes sagði á leiðinni heim eftir sýninguna „hey, við flytjum hana bara inn“....Eftir að við fluttum heim til Íslands kom þessi hugmynd upp aftur eftir eitt af mörgum saknaðarköstunum okkar og við ákváðum að stökkva í orðsins fyllstu merkingu í djúpu laugina. Jóhannes hafði samband við umboðsmann Caroline Reid (Pam Ann) og af stað fóru samningaviðræður um kaup og kjör, staðsetningu, gistingu, flug og allt sem fylgir. Við vorum 100% klúless um hvað við vorum að gera en það þarf ekki að þýða að maður geti ekki haft gaman af hlutunum, þvert á móti.

Þegar nær dró sýningardögunum sem voru ákveðnir 31. janúar og 1. febrúar vorum við orðin mjög stressuð því ef eitthvað myndi klikka (þ.e. engin sala), myndum við alfarið þurfa að taka á okkur skellinn og hann var dágóður. Á þessum tveimur vikum sem við höfðum til að skipuleggja þetta almennilega þurftum við að gera eftirfarandi: panta flug, panta hótel, redda styrktaraðilum fyrir flug og hótel, gera kynningarplaköt, funda með styrktaraðilum, græja miðana sem og boðsmiða, setja almenna miða í sölu, gera gestalista, leigja eitt stykki leikhús, panta hljóð- og ljósamann, græja risa skjá, redda flugvélasætum og alls kyns annað dót tengt flugi fyrir sviðið, panta vínveitingar, græja posa, fá fólk í miðavörslu og vínveitingasölu, sækja Caroline og Tim, umboðsmanninn hennar og gera allt klárt fyrir kvöldið. Einnig þurfti að sinna kynningarmálum en Jóhannes fór í viðtal á útvarpsstöð, umfjöllun var á mbl, í Mannlíf, Séð og heyrt og víðar. Einnig tókst okkur að pota henni í Kastljós, í viðtal þar.

Þetta hafðist....ótrúlegt en satt. Við vorum að vonast til að yrði um 75% mæting en það var gjörsamlega troðfullt út úr dyrum, síminn hætti ekki að hringja í leikhúsinu eftir að hún hafði komið fram í Kastljósinu og fólk hreinlega reifst um miða og sumir reyndu að svindla sér inn. Við Jóhannes fengum ekki einu sinni sæti (sem skipti auðvitað engu máli því við vorum á þönum).

Eitt hrikalegast móment ævi minnar upplifði ég þetta kvöld og ég veit að það er mjög sjálfhverft því ekki var um að ræða stríð eða hungursneyð. Þetta var einfaldlega taugastrekkjandi og svo mikið að ég yfirgaf leikhússalinn á tímapunkti, gat ekki afborið stressið. Málið var að myndband byrjaði sem átti að kynna innkomu persónunnar Pam Ann. Myndbandið byrjaði en ekkert hljóð. Fólkið í salnum hló samt því það var góð stemmning. Við Jóhannes vissum samt að það var ekki allt með felldu. Ég sver það, ég hefði getað dáið á staðnum og það liðu um 15 mínútur þangað til Jóhannes og ljósamaðurinn (stráksnillingur sem fylgdi leikhúsinu) komust að því hvað vandamálið var. Fólkinu í salnum var alveg sama...fannst þetta bara frábært og klappaði fyrir stráknum sem stóð upp á svið og sagði að vandamál væri í hljóðinu sem verið var að laga. Að upplifa dauðaþögn í sal þar sem mörg hundruð manns bíða eftir að fá skemmtun..er..ekki...auðvelt. Ég hélt ég myndi deyja. Ég æddi fram þar sem krakkarnir í sölunni stóðu undrandi og horfðu á mig ganga í hring eftir hring, bölvandi, svitnandi, með lömuð innyfli, samanbitnar tennur og kreppta hnefa. Loksins, loksins, heyrðist hljóð og sýningin byrjaði...við mikinn fögnuð áhorfenda. Eftir þetta var leikurinn auðveldur og ég gat byrjað að anda aftur.

Pam Ann lét einstaklega vel af Íslendingum, henni fannst þeir frábær áhorfendahópur, skemmtilegir og með á nótunum. Þetta var í fyrsta skipti sem hún flytur prógramið sitt á ensku fyrir aðra en enskumælandi áhorfendur sem er alveg magnað. Eftir sýninguna tók á móti okkur dýrðleg Norðurljósasýning enda var um 12 stiga frost í Reykjavík. Það var ekki lítil ánægja með Norðurljósin hjá Tim og Caroline. Við keyrðum skötuhjúin upp á hótel og settumst niður með þeim, fórum yfir sýninguna og skipulögðum sýninguna daginn eftir. Þar kom spurningin sem okkur Jóhannesi fannst brjálæðislega fyndin „Hafið þið verið lengi í að pródúsera sjó“....við Jóhannes görguðum úr hlátri. Við vissum ekki einu sinni að það sem við vorum að gera, héti „pródúsering“ (svo vitlaus vorum við). Við útskýrðum fyrir þeim að þetta væri sú fyrsta og við værum 100% plebbar þ.e. höfðum aldrei gert svona áður, hefðum bara haft áhuga á að fá hana til Íslands og hefðum lagt okkur fram við að allt gengi snuðrulaust fyrir sig. Hún gapti (kannski var hún bara að vera kurteis) og sagði að þetta hefði verið eins professionalt og í bestu leikhúsum veraldar, það hefði EKKERT farið úrskeiðis og henni hafi fundist hún vera í professional og öruggum höndum allan tímann. Hún hefur sýnt út um allan heim og þetta var því ekki lítið hrós. Henni fannst líka mikið til koma hvernig við hefðum troðið henni í nánast alla fjölmiðla (og sumir báðu okkur um viðtöl meira að segja). Það fannst þeim alveg hreint magnað og ekki upplifað slíkt áður (enda þarf oft sérstaka fjölmiðlafulltrúa í það verk) enda söfnuðu þau öllum klippum. Ég fór með þeim að versla í Hagkaup á fyrsta sýningardegi og í Morgunblaðinu var umfjöllun OG í Séð og heyrt var heil opna. Hún fletti blöðunum á meðan við stóðum við kassann og átti ekki orð. Keypti reyndar bæði blöðin því hún gat ekki beðið eftir að sýna kærastanum þegar hún kæmi heim. Það var heldur ekki ónýtt að sitja með þeim eftir sýninguna og spjalla um fræga fólkið sem hún umgengst, hún sagði okkur t.d. að Madonna liti ótrúlega vel út miðað við aldur svona "up close" og að Kylie hefði verið afar þreytuleg þarna í kringum þann tíma sem hún greindist með brjóstakrabbamein. Caroline skemmtir líka stjörnum eins og Elton John og Cher reglulega svo við vorum ekki í ónýtum félagsskap!

Það voru því ánægðir pródúserar þ.e. Sigrún og Jóhannes sem keyrðu Caroline og Tim á flugvöllinn eftir afar vel heppnaða dvöl. Þetta sýnir bara að þó maður hafi ekki vit á því sem maður er að gera á maður ekki að hætta við að framkvæma. Þetta reddast allt að lokum. Caroline var mjög áhugasöm um að koma aftur til Íslands núna í vetur til að prufukeyra nýtt prógram en við þorðum ekki að taka áhættuna vegna ástandsins....Kannski seinna, við værum a.m.k. mikið til í að fá hana aftur.