Reglur um uppskriftabókakaup

Ég er búin að setja niður smá reglur varðandi uppskriftabókakaup.

Eins og margir vita þá á ég við smá vanda að etja. Ég kaupi uppskriftabækur, í tonnatali. Ég get ekki verið í fatabúðum og ég hata að máta föt, eða skó. Ég þoli ekki verslanir, svona almennt. Þarf að vera í spes skapi til að geta þolað við. Sama á við um verslunarmiðstöðvar, fer helst ekki inn í þær. Smáralindina fer ég ekki í en ég fer stundum í Kringluna ef mig langar í gott kaffi og er að versla í matinn. Það er reyndar ágætt að versla í London því þegar maður fer út úr búð er ekki suð-austan slagveður eða norðangaddur og maður þarf ekki að bíta á jaxlinn og hugsa um heitt kakó til að komast á milli staða. Það er reyndar mikið af fólki í London en maður getur farið á tímum þegar það eru fáir og maður velur bara bestu staðina.

Anyways (komin langt út fyrir umræðuna). Ég á sem sagt ekki við þetta vandamál að stríða í bókabúðum (svona yfirleitt) og get setið tímunum saman og skoðað og lesið uppskriftabækur. Ég eyði allt of miklu í uppskriftabækur og af því að ég er skynsöm í fjármálum þá ákvað ég að setja eftirfarandi reglur niður:

Uppskriftabók má kaupa ef eftirfarandi skilyrði eru uppfyllt:

1. Ef ég á ekki bókina fyrir (stundum erfitt að muna og ég kaupi því stundum sömu bókina). Ef ég er í vafa má ég ekki kaupa hana og 'vona' að ég eigi hana ekki. Það er nefnilega meira en líklegt að ég eigi hana.

2. Ef bókin er merkileg og þykir 'sígild' (t.d. ítalska Silverspoon' bókin). Hana EIGA auðvitað allir að eiga.

3. Ef bókin tengist landi því sem ég er í (sem ferðamaður eða vegna vinnu) t.d. ef ég er í Japan eða Ástralíu þá verð ég að kaupa bók, maður verður jú að kynnast landi og þjóð vel og hvað er betra en að kaupa bók um matarmenningu hver lands? Reyndar gilda reglur 1 og 2 í því samhengi því ég fer oft til sömu landa og gæti keypt sömu bókina (óvart) nema að passa mig. Þetta gildir ekki um ferðir til Íslands mánaðarlega þ.e. þá er ég í algeru uppskriftakaupabókabanni nema eitthvað algerlega sérstakt komi til (sjá reglu 7).

4. Ef bókin inniheldur fleiri en 3 uppskriftir sem mér finnst girnilegar (kaupi stundum bók ef mér finnst ein uppskrift girnileg, það er bannað).

5. Ef bókin snýst um eitthvað sem tengist mínu mataræði náið (t.d. fyrir hráfæði, grænmetisætubók, algrænmetisætubók) en það er ekkert allt of auðvelt

6. Ef mig langar í einhverja ákveðna bók (eins og t.d. Moro Casa) þá verð ég að safna fyrir henni.

7. Ef bókin er eitthvað algerlega, sérstaklega gorgeous og frábær og ég fell alveg fyrir henni (hmm þetta er erfiðara en það hljómar þar sem þetta gerist í hvert skipti sem ég skoða uppskriftabók). Ég þarf að vera sterk.

Það sem er alveg bannað (að gefnu tilefni):

a. ... að kaupa uppskriftabók fyrir einhvern í jóla- eða afmælisgjöf og eiga hana svo sjálf.

b. ... að kaupa uppskriftabók á Amazon og 'vona' að hún sé með myndum (er það yfirleitt ekki). Hverjum dettur í hug að gefa út uppskriftabók án mynda annars??? Það er eins og að gefa út ferðabækling án mynda. Rugl.

c. ... að kaupa enn eina uppskriftabók um eitthvað sem ég VEIT að ég á 12 aðrar af (t.d. um kartöflur eða um mat frá Miðjarðarhafinu). Það skiptir ekki máli þó að 'ein' uppskriftin sé öðruvísi og örugglega frábær (sjá reglu 4).

d. ... að fara í bókabúð, vitandi það að ég ætla að kaupa uppskriftabók en ljúga því að sjálfri mér að ég ætli ekki að kaupa neina (þó að innst, innst inni sé ég samt búin að ákveða það).

Sjáum hvort að þetta dugi út vikuna..... Ég á eina danska uppskriftabók, svona gorgeous brauðbók sem Jóhannes keypti fyrir mig einu sinni (hann er mjög sniðugur í að finna gorgeous bækur) en hún telst ekki með því hún er bara um brauð. Er það ekki annars...á ég ekki að kaupa eina, góða danska um danskan mat. Hmmmmm. Vera sterk, vera sterk.